ENDİŞEYE MAHAL YOK‏

Olur.

İnsanın bazen gerçekten saçmalamaya ihtiyaç duyduğu zamanlar olur.

Dünyayı kaplayan

o kocaman saçmalık battaniyesinin ipliklerinden biri olmayı çok isteyebilir insan.

Ve bu yüzden de kendisinden çok uzağa düşebilir.

Başka biri olmaya ihtiyaç duyar ve normal zamanlarında asla yapmayacağı,

burun kıvırdığı şeyleri yapabilir.

İşte tüm bunlar yüzünden abuk sabuk ne varsa okuyorum.

Saçma sapan sohbetlerin içine giriyorum.

Ve eskiden duyduğumda kulaklarımı tırmalayan şarkıları söyleyip duruyorum.

Bunları bile isteye yapmıyorum elbet. ,

Elimde olmadan saçmalığın içine sürükleniyorum.

Saçmalığa dahil oldukça kendimden kurtuluyorum.

Ben olmaktan çıkıyorum.

Sırf kendimi özleyeyim de geri

döndüğümde sımsıkı sarılayım diye.

İnsan bazen kendinden sıkılamaz mı?

Sıkılır elbet...

İnsan bazen herşeyden ve herkesten kaçmak isteyemez mi?

İster elbet...

İşte bu yüzden tüm bunlar. Ama endişeye mahal yok.

Geçici. . . .

Her zaman geçti çünkü.

RESİM: Picasso